Verslag

Les Arcs reis 2019

15 maart tot en met 24 maart

Heenreis

De weersvoorspelling in de Alpen zien er goed uit, de sneeuwcondities zijn perfect, dus hop vertrekken maar. Als hekkensluiter van het seizoen zien we diverse trouwe deelnemers verschijnen, die ook al met eerdere reizen in het seizoen zijn mee geweest. Ook mogen we een mooi aantal nieuwe deelnemers verwelkomen. De bus is ruim op tijd dus na het inladen, vertrekken we enthousiast naar Frankrijk. In de bus worden we verrast door haring van Ruud. Tja en voor de niet visliefhebbers, helaas even de geur doorstaan. Met nog de nodige drankjes en versnaperingen schieten we lekker op en hebben we voor we het weten de stop voor de nacht.

Na een goede reis zijn we (Foekje) om ongeveer 9.30uur aangekomen in Vallandry.

Highlights:

  • Heerlijk om vanuit het skihok meteen de piste op te skiën.
  • Wat is die afdaling van de Alguille Rouge lang: 3226 m naar 1200 m.
  • Het dessertbuffet in het hotel is onovertroffen.
  • Het was een zonovergoten week.
  • Roche de Mio 2739 m naar Champagny 1250 m. Je blijft skiën.
  • Na een inspannende dag is het lekker om in de zon van je eigen hotelterras een biertje te drinken.

Op pad

In Vallandry stond een heerlijk ontbijtje voor ons klaar. Nadat de skipassen, les en huur van materiaal geregeld was, zijn we rond 13.30uur op pad gegaan. Halverwege kreeg Chantal problemen met haar skischoenen. Ze waren te ruim en de ski’s wilden niet draaien. Zij besloot om samen met Anton en Dineke terug te gaan naar Vallandry. Rond 14.30uur vonden we het tijd om de inwendige mens te versterken en we bedachten, dat we wel eens bij dat leuke dorpje op 1950m zouden kunnen gaan lunchen. Nou dat was dus niet zo eenvudig. We vonden een leuke tafel in het zonnetje en er kwam al gauw bediening. Of we daar weer weg wilde gaan, want de tafel was niet voor ons gereserveerd. Van verbazing vielen we bijna van de stoelen. We werden naar een balie gestuurd, waar we moesten wachten tot een van de obers tijd voor ons had. Dat hadden we nog nooit meegemaakt op de pistes. Misschien iets Frans? Wij braaf wachten en ons aan het verwonderen, dat er hoe langer hoe meer tafels vrij kwamen en dat we nog steeds niet werden opgehaald. We hebben ze een limiet gegeven. 🙂 Maar toen kwam het seintje 2min. Dat werden er dus 5.  Maar we hebben er toch goed gegeten. Daarna zijn we  richting Vallandry geskied. We vonden het wel goed zo. Zo’n busreis in de benen en een 1/2dag skiën, het was mooi geweest. Morgen weer een dag met mooie ski vooruitzichten.

Op zondagochtend de gordijnen open en ondanks de mindere weersvoorspellingen ziet het eruit als weer een stralende dag. Tijdens het ontbijt werd de jarige Ilma verrast door slingers en een uitbundig gezongen “Lang zal ze leven”. Vandaag stond het gebied La Plagne op de rol. In 2 groepen van 14 genoot iedereen van een mooie dag. Per toeval troffen beide groepen elkaar op hetzelfde terras zowel bij de koffie als de lunch. Hoe is het mogelijk. Als je probeert af te spreken lukt het niet en zo tref je elkaar de hele dag. Mooie kans voor een groepsfoto. Tijdens het diner krijgt Ilma nog een verjaardagspresentje, waarna de hele groep getrakteerd wordt op een ontroerende hug. ‘s-Avonds worden er nog wat spelletjes gedaan en nog wat ervaringen uitgewisseld. Al met al een geslaagde dag.

Maandag de eerst (ski)werkdag van de week. Het weer weet nog niet wat het wil en geeft via verschillende weerapps verschillende signalen af. ‘s-Nachts had het een beetje gesneeuwd (zeg 2 cm) en in de ochtend hangen wolken in de lucht, waardoor we weer voor het bekende kledingdilemma staan. Degene met de “veiligste” (=warme) outfit blijkt het aan het goede eind te hebben: het zou de minst warme dag van de hele week worden. Ondanks zacht aandringen van diverse zijden, bleef de Grote Roerganger bij zijn 9-uur-in-het-skihok-dictaat. Aldus geschiedde. Misschien maar goed ook want de pistes lagen er uitnodigend bij en de bepoederde bomen heetten ons welkom.

Foto’s

Na een aantal reizen met de Rijnlandse Skivereniging naar Santa Cristina, ben ik deze keer met 29 mede-skiërs in Les Arcs geweest. In één woord top.

De bus vervoerde ons in een nacht naar ons hotel. Dat stond direct aan de piste, dus ski’s aan en skiën maar. (425 km skipiste!). In verschillende groepjes van ca. 5 tot 14 personen.

Gezellig om elkaar weer te zien en bij te kletsen op het zonnige terras van het hotel, in de Mojobar, of later tijdens de maaltijden en de spelletjes avonden.

Volgend jaar weer. Ik verheug mij er nu al op.

Edmee

Op pad

(Vervolg) Harde ondergrond met 2 cm poedersneeuw ging ons natuurlijk goed af. Boven aan de L’Arpette (2400m) koos een klein groepje ervoor de kortste weg naar beneden te nemen, de zwarte Bois de l’ours (berenbos). En die kwamen ze inderdaad tegen in de vorm van forse boekels-met-te weinig-poedersneeuw. Hard werken dus! Beneden werden ze opgewacht door de blauwe Edelweiss afdalers, die met gepast ontzag het geploeter aanschouwden (die overigens hun eigen beren tegen kwamen: veel skiërs op een smalle piste).

Aangestoken door Mikes virus om ook naast de piste te skiën (overigens onder “toeziend oog” van een bestuurslid) verloren 4 enthousiastelingen het contact met de hoofdgroep.  Na wat telefoontjes en wat op en neer geskied waren we weer verenigd; neen, je staat er nooit alleen voor bij de RSV.  Straf: er was geen tijd meer voor het ochtend-bakkie.

Om ruimte voor de lunch te maken, namen we de listige Aiguille Rouge piste. Met overigens een chapeau voor twee dames: de vrouwelijke eminence grise kwam er uiterst soeverein over heen en de jongste – na wat goedbedoelde suggesties – met haar bovenlijf goed naar voren (ja, men helpt elkaar bij de RSV).  Die lunch werd genuttigd in het laag gelegen (en dus?) idyllische Villaroger.

Daarna splitste zich de subgroep black panters af. Die wilden weleens de afdalingen rond de Varet40 besnuffelen. Prachtig: mooie “zwarte” hellingshoek, goede “griffige” sneeuw en zonder hoge boekels. Een sub-subgroep deed het zelfs twee keer. De ander subgroep overigens bezorgde het liftpersoneel nog een hartstilstand. Óf de stoeltjes  kwamen te snel, óf de betrokkene zat nog aan zijn laatste afdalingsprestatie te denken en schoof niet voldoende door, in elk geval gaf het stoeltje hem een zetje waardoor die op de grond kukelde onder medeneming van zijn medereizigers. Omdat de noodstopknop ter plekke niet direct onder handbereik was (kennelijk onvoldoende regelgeving op dat gebied ….), dook het personeel op de ravage af om ze op de grond te drukken, op straffe van onthoofding door de nog even verder draaiende zitting. Het lukte, dat niet-onthoofden.

Ook vandaag weer is iedereen ongeschonden “thuis” gekomen, de laatsten zelfs tegen 17.30. De tijd om in de lounge het vochtgehalte op peil te brengen en elkaar wat/nog beter te leren kennen is dan al lang begonnen. Proost!.

Op pad

(Vervolg) Harde ondergrond met 2 cm poedersneeuw ging ons natuurlijk goed af. Boven aan de L’Arpette (2400m) koos een klein groepje ervoor de kortste weg naar beneden te nemen, de zwarte Bois de l’ours (berenbos). En die kwamen ze inderdaad tegen in de vorm van forse boekels-met-te weinig-poedersneeuw. Hard werken dus! Beneden werden ze opgewacht door de blauwe Edelweiss afdalers, die met gepast ontzag het geploeter aanschouwden (die overigens hun eigen beren tegen kwamen: veel skiërs op een smalle piste).

Aangestoken door Mikes virus om ook naast de piste te skiën (overigens onder “toeziend oog” van een bestuurslid) verloren 4 enthousiastelingen het contact met de hoofdgroep.  Na wat telefoontjes en wat op en neer geskied waren we weer verenigd; neen, je staat er nooit alleen voor bij de RSV.  Straf: er was geen tijd meer voor het ochtend-bakkie.

Om ruimte voor de lunch te maken, namen we de listige Aiguille Rouge piste. Met overigens een chapeau voor twee dames: de vrouwelijke eminence grise kwam er uiterst soeverein over heen en de jongste – na wat goedbedoelde suggesties – met haar bovenlijf goed naar voren (ja, men helpt elkaar bij de RSV).  Die lunch werd genuttigd in het laag gelegen (en dus?) idyllische Villaroger.

Daarna splitste zich de subgroep black panters af. Die wilden weleens de afdalingen rond de Varet40 besnuffelen. Prachtig: mooie “zwarte” hellingshoek, goede “griffige” sneeuw en zonder hoge boekels. Een sub-subgroep deed het zelfs twee keer. De ander subgroep overigens bezorgde het liftpersoneel nog een hartstilstand. Óf de stoeltjes  kwamen te snel, óf de betrokkene zat nog aan zijn laatste afdalingsprestatie te denken en schoof niet voldoende door, in elk geval gaf het stoeltje hem een zetje waardoor die op de grond kukelde onder medeneming van zijn medereizigers. Omdat de noodstopknop ter plekke niet direct onder handbereik was (kennelijk onvoldoende regelgeving op dat gebied ….), dook het personeel op de ravage af om ze op de grond te drukken, op straffe van onthoofding door de nog even verder draaiende zitting. Het lukte, dat niet-onthoofden.

Ook vandaag weer is iedereen ongeschonden “thuis” gekomen, de laatsten zelfs tegen 17.30. De tijd om in de lounge het vochtgehalte op peil te brengen en elkaar wat/nog beter te leren kennen is dan al lang begonnen. Proost!.

Arnold kwam weer te laat in de bar. Hij was nog niet klaar met zijn rondjes op de piste.

En ondertussen nam de zon afscheid, wat vanuit ons hotel een grandioos gezicht is.

Na het diner – kaas fondue (handig recept: kaas met teveel wijn: bakt de kaas tenminste niet aan) – had de reisleiding een pub-quiz in petto, met als beloning een doos chocolade.  

Woensdag wederom een dag met prachtig weer en mooie blauwe lucht, als stond er vandaag wel een frisse wind. De sneeuw bleef in een fantastische conditie dus weer een dag genieten. Vandaag gingen er wat kleinere groepjes op pad en sommige hielden een welverdiende rustdag of gingen wandelen. Vandaag stond er après-ski op het programma in de Mojo bar beneden in het dorp. In kleine groepjes arriveerde de groep in de tot dan vrij rustige bar. Onder het genot van een drankje werd uiteraard de dag besproken met alle ski capriolen. Rond 5 uur arriveerde een gitarist die wat Spaanstalige liedjes begon te zingen. Enthousiast haakte Ruud hierop in die tot onze verbazing de hele tekst uit volle borst begon mee te zingen. Inmiddels werd het steeds drukker in de bar en was dat een gezellige afwisseling van de week.

Na enkele dagen rustig skiën had ik (Anton) besloten om vandaag (donderdag) met een wat fanatieker ski-groepje mee te gaan. Ik had afgesproken met Ron. Hij leidde dit groepje al een paar dagen. Het was een groep met 14 personen.
We begonnen met vele kilometers over blauwe en rode pistes die met een lekker gangetje genomen werden. Toch wist hij iedereen bij elkaar te houden.
Na de koffie stelde Mike voor om wat zwarte pistes te gaan doen. De meeste zagen dit wel zitten, maar niet iedereen, dus zijn we opgesplitst. Ik was erg benieuwd naar die zwarte pistes en had nog voldoende energie over. Dus besloot ik met Mike mee te gaan. Dit werd een groep van 9 personen. Het bleek niet om een enkele zwarte piste te gaan. We hebben 4 zwarte pistes gedaan. Deze werden afgewisseld met nature piste (off-piste).
Met name de buckelpistes vond ik moeilijk. Mijn techniek zal er niet mooi uitgezien hebben. Heb enkele onbedoelde schanssprongetjes gemaakt. Maar verder is alles goed gegaan. Het was een mooie spectaculaire skidag. Wel vermoeiend, maar als ik morgen goed uitgerust ben ga ik weer mee!!!

En ondertussen nam de zon afscheid, wat vanuit ons hotel een grandioos gezicht is.

Na het diner – kaas fondue (handig recept: kaas met teveel wijn: bakt de kaas tenminste niet aan) – had de reisleiding een pub-quiz in petto, met als beloning een doos chocolade.  

Woensdag wederom een dag met prachtig weer en mooie blauwe lucht, als stond er vandaag wel een frisse wind. De sneeuw bleef in een fantastische conditie dus weer een dag genieten. Vandaag gingen er wat kleinere groepjes op pad en sommige hielden een welverdiende rustdag of gingen wandelen. Vandaag stond er après-ski op het programma in de Mojo bar beneden in het dorp. In kleine groepjes arriveerde de groep in de tot dan vrij rustige bar. Onder het genot van een drankje werd uiteraard de dag besproken met alle ski capriolen. Rond 5 uur arriveerde een gitarist die wat Spaanstalige liedjes begon te zingen. Enthousiast haakte Ruud hierop in die tot onze verbazing de hele tekst uit volle borst begon mee te zingen. Inmiddels werd het steeds drukker in de bar en was dat een gezellige afwisseling van de week.

Na enkele dagen rustig skiën had ik (Anton) besloten om vandaag (donderdag) met een wat fanatieker ski-groepje mee te gaan. Ik had afgesproken met Ron. Hij leidde dit groepje al een paar dagen. Het was een groep met 14 personen.
We begonnen met vele kilometers over blauwe en rode pistes die met een lekker gangetje genomen werden. Toch wist hij iedereen bij elkaar te houden.
Na de koffie stelde Mike voor om wat zwarte pistes te gaan doen. De meeste zagen dit wel zitten, maar niet iedereen, dus zijn we opgesplitst. Ik was erg benieuwd naar die zwarte pistes en had nog voldoende energie over. Dus besloot ik met Mike mee te gaan. Dit werd een groep van 9 personen. Het bleek niet om een enkele zwarte piste te gaan. We hebben 4 zwarte pistes gedaan. Deze werden afgewisseld met nature piste (off-piste).
Met name de buckelpistes vond ik moeilijk. Mijn techniek zal er niet mooi uitgezien hebben. Heb enkele onbedoelde schanssprongetjes gemaakt. Maar verder is alles goed gegaan. Het was een mooie spectaculaire skidag. Wel vermoeiend, maar als ik morgen goed uitgerust ben ga ik weer mee!!!

En ondertussen nam de zon afscheid, wat vanuit ons hotel een grandioos gezicht is.

Na het diner – kaas fondue (handig recept: kaas met teveel wijn: bakt de kaas tenminste niet aan) – had de reisleiding een pub-quiz in petto, met als beloning een doos chocolade.  

Woensdag wederom een dag met prachtig weer en mooie blauwe lucht, als stond er vandaag wel een frisse wind. De sneeuw bleef in een fantastische conditie dus weer een dag genieten. Vandaag gingen er wat kleinere groepjes op pad en sommige hielden een welverdiende rustdag of gingen wandelen. Vandaag stond er après-ski op het programma in de Mojo bar beneden in het dorp. In kleine groepjes arriveerde de groep in de tot dan vrij rustige bar. Onder het genot van een drankje werd uiteraard de dag besproken met alle ski capriolen. Rond 5 uur arriveerde een gitarist die wat Spaanstalige liedjes begon te zingen. Enthousiast haakte Ruud hierop in die tot onze verbazing de hele tekst uit volle borst begon mee te zingen. Inmiddels werd het steeds drukker in de bar en was dat een gezellige afwisseling van de week.

Na enkele dagen rustig skiën had ik (Anton) besloten om vandaag (donderdag) met een wat fanatieker ski-groepje mee te gaan. Ik had afgesproken met Ron. Hij leidde dit groepje al een paar dagen. Het was een groep met 14 personen.
We begonnen met vele kilometers over blauwe en rode pistes die met een lekker gangetje genomen werden. Toch wist hij iedereen bij elkaar te houden.
Na de koffie stelde Mike voor om wat zwarte pistes te gaan doen. De meeste zagen dit wel zitten, maar niet iedereen, dus zijn we opgesplitst. Ik was erg benieuwd naar die zwarte pistes en had nog voldoende energie over. Dus besloot ik met Mike mee te gaan. Dit werd een groep van 9 personen. Het bleek niet om een enkele zwarte piste te gaan. We hebben 4 zwarte pistes gedaan. Deze werden afgewisseld met nature piste (off-piste).
Met name de buckelpistes vond ik moeilijk. Mijn techniek zal er niet mooi uitgezien hebben. Heb enkele onbedoelde schanssprongetjes gemaakt. Maar verder is alles goed gegaan. Het was een mooie spectaculaire skidag. Wel vermoeiend, maar als ik morgen goed uitgerust ben ga ik weer mee!!!

We hebben genoten

Dit is voor mij de derde keer dat ik met de Skivereniging mee ben geweest naar Les Arcs / La Plagne. Het is een fantastische reis. Hierbij gaat een foto met een afbeelding van het dessertbuffet. Een schaal met taartjes en zo een vitrine vol. Dit is illustratief voor de reis, want deze reis bestaat uit alleenmaar taartjes: een zon-taartje, een hotel-taartje voor de ligging aan de piste en het zonnige apresski-terras, skipiste-taarjes met een afdaling van de Aguille Rouge van 3.226 m naar Villaroger op 1.200 m of van de Roche de Mio op 2.739 m naar Champgny op 1.250 m, een piste-taartje voor de mooie brede blauwe en rode pistes, maar ook pistes met meer uitdaging: zwart, buckel en natuurpistes. Voor ieder wat wils.

Er is één minpuntje: mijn zonnecrème was zo snel op.

Wil je ook leuke avontuurlijke reizen beleven maar ben je nog geen lid?

De rijnlandse skivereniging is een gezellige club. Wij organiseren onze skireizen zelf met eigen mensen, vrijwilligers, die daar veel ervaring in hebben. De vereniging bestaat al 52 jaar. We hebben leden die zowel jong als oud zijn.

Onbezorgd op reis.

De reis wordt voor je geregeld

Voor jong en oud

Diversiteit, familiegevoel
}

52 jaar bestaan

Een halve eeuw